Magazine | Waarom zou ik anderen niet helpen als ik dat kan?

Waarom zou ik anderen niet helpen als ik dat kan?

Tekst Selina van der Meer

Voor mij betekent lotgenoten dat mensen soortgelijke ervaringen hebben gehad en daar mogelijk iets mee willen. In mijn jeugd heb ik een paar keer deelgenomen aan weekenden die speciaal waren georganiseerd voor Taiwanese kinderen en jongeren, en in mijn vrienden- en kennissenkring heb ik een aantal geadopteerden, vooral uit Taiwan. Het lijkt me duidelijk waar ik vandaan kom…

Ik ben in de gezegende positie dat ik een gelukkig leven leid en ik heb daar zeker hard voor gewerkt, maar een beetje liefde en steun krijgen in het leven is zeker net zo belangrijk. De meesten die mij door de jaren heen hebben geholpen vragen er niets voor terug, dus waarom zou ik dan anderen niet helpen als ik dat kan? Zoals de Amerikaanse auteur Catherine Ryan Hyde in haar roman Pay It Forward schrijft over goede daden (favors): ‘If you can’t pay it back, pay it forward.’

Frustraties en pijn

De afgelopen jaren heb ik meerdere geadopteerden leren kennen. Dit heeft mijn beeld over adoptie verbreed. Zelf ben ik heel nuchter en zie ik mijn adoptie als een verrijking, misschien zelfs wel als een voorrecht. Ik heb nu het enorme geluk om twee families te hebben en daarmee warme banden te onderhouden. Veel ‘lotgenoten’ die ik ken onderhouden positieve contacten in het land van herkomst. Maar ik weet dat dit niet voor iedereen zo is en dat er geadopteerden zijn die worstelen met de eigen adoptie, identiteit of afkomst. Dit is heel verdrietig uiteraard.
Als adoptie in het mainstream-nieuws komt, gaat het vrijwel altijd over zaken uit de jaren 70 en 80 waarbij het niet goed is gegaan. Vaak spreken geadopteerden die dit is overkomen en anderen die vinden dat zij onjuist zijn behandeld zich uit in de media. Misstanden bij adopties moeten zeker aangekaart worden en ik vind dat de Nederlandse staat hierin zijn verantwoordelijkheid moet nemen. In deze negatieve ervaringen vinden lotgenoten elkaar ook. Ik heb een enkeling ontmoet en vind het ontzettend verdrietig als iemands hele leven in beslag wordt genomen door frustraties en pijn rondom adoptie. Ikzelf beschouw mij als een Nederlander met sterke Taiwanese roots en draag dit ook zo uit. Met regelmaat krijg ik in persoonlijke of werksfeer vragen over mijn adoptie en ik ben hierin heel open.
Als ik van een afstand aan lotgenoten en adoptie denk, associeer ik het vooral met lotgenoten die ontevreden zijn met hun adoptie. Ik heb hier een aantal keer met een andere geadopteerde over gesproken. Hij claimt dat elke geadopteerde per definitie met trauma te maken krijgt door adoptie. Dat kan op allerlei manieren wel of niet tot uiting komen, maar het trauma is een feit volgens hem. Hij staat hier niet alleen in, er is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar toch deel ik deze visie niet.

Een ander perspectief

Ik vind het super dat ik iemand met mijn positieve ervaringen met mijn roots een stapje verder kan helpen. Het komt neer op ervaringen delen en daarmee anderen kunnen helpen het ‘juiste’ pad te vinden en verder te komen in wat hij of zij nu daadwerkelijk wil.
Via mijn passie, de sport Braziliaans jiujitsu, ken ik Ben. Hij is geadopteerd uit Korea en vroeg een tijdje geleden of we hier eens over konden praten. Hij was op een punt in zijn leven dat hij antwoord zocht op de vraag of hij nog iets met zijn roots zou willen doen, maar hij kwam niet verder dan dat. Misschien zouden mijn ervaringen nieuw licht op de zaak kunnen werpen. En wonderlijk genoeg deed dat het ook, Ben gaf aan dat mijn perspectief van verrijking een andere insteek voor hem was waar hij zelf totaal niet bij had stilgestaan. Dit vind ik ook lotgenotencontact, op een hele positieve manier, die ook iemand verder helpt. ‘I don’t need to pay it back, so I like to pay it forward’, is mijn versie dan van de quote van Catherine Ryan Hyde.
Ik heb een vriendin die ook geadopteerd is uit Taiwan, we kennen elkaar al sinds we in de luiers zaten. We hebben het regelmatig over Taiwan gehad en vooral over onze ervaringen met de families daar. Na bezoekjes constateren we cultuurverschillen en omgangsnormen die voor ons vreemd zijn. Hoe ga je daarmee om? Wat vind je ervan? Lotgenotencontact dus, maar niet zoals lotgenoten vaak gezien worden – als mensen die elkaar vinden in negatieve ervaringen.
Ik hoop dat lotgenoten elkaar vooral vinden in het ervaringen delen en elkaar verder helpen bij eventuele vragen rondom adoptie of het geboorteland of wat dan ook. Ik hoop dat adoptie een onderdeel is van iemands identiteit en als een verrijking wordt ervaren in plaats van als een obstakel of donkere plek waar iemand mee worstelt. Ik ben in ieder geval dankbaar voor het contact met mijn lotgenoten en dat wij ervaringen kunnen delen en vaak ook kunnen lachen om de verschillen in culturen.