Blog | Rebecca Wierks | Super mama
Profielfoto van Rebecca Wierks

Rebecca Wierks / 3 blogposts

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakte ik in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (4) op te halen. Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar een tweede kindje. Ons tweede kindje zal uit de Filipijnen komen.

Super mama

Vandaag was ik een super mama. Bij het lezen van de eerste twee alinea’s zou je daar nog over kunnen twijfelen, maar daarna ontwikkel ik me snel.

Evi fietst en doet dat graag. We oefenen voorzichtig op straat fietsen. Ze vindt dat zo leuk, haar mooie grote ogen stralen. Eigenlijk is ze nog wel jong en leveren vooral mijn aanwijzingen nogal wat stress op. Evi wil namelijk alles zelf direct kunnen. Zij heeft liever geen ondersteuning nodig. Ze is motorisch reuze sterk, ze is verbaal erg goed en ze pakt nieuwe dingen razendsnel op. Dat maakt dat we haar nog weleens overschatten. In die valkuil stappen we gemiddeld twintig keer per week.

Vanochtend vertelde ik haar dat het me leuk leek om naar oma te fietsen. Op straat. Mama was even een super mama. Stralend keek ze me aan. Wel heel erg stom dat we pas na de middag boterham gaan, maar verder kon ze van het vooruitzicht genieten. Eenmaal in de tuin bij oma vroeg ze ‘mama, gaan we straks niet gelijk naar huis fietsen, maar nog een stukje verder’. En ik maakte een beginnersfout. Tuurlijk meisje, dan fietsen we lekker een stukje om.

Hou de wereld klein! Dat is wat bij Evi werkt. Ze zegt altijd wel dat ze meer wil en meer kan, maar buiten haar vaste wereldje is het al snel veels te spannend. Ach ja, soms doe je alles om die mooie grote ogen te laten stralen, al is het maar voor even.

En het begon mooi. We hadden een rustig fietspad en ze genoot. Toen kwam het moment dat ze merkte dat we weliswaar anders fietsten, maar dat ook deze weg uiteindelijk naar huis zou leiden. De opgebouwde spanning kwam er direct uit. Ik was de stomste mama die er bestond, ik was heel gemeen en ze wilde nooit meer met mij spelen. Fietsen op de stoep en even tijd voor een rustmomentje.

Je vindt het heel leuk hè, om op straat te fietsen. Je wilt nog helemaal niet naar huis. Dikke tranen. Na een tijdje huilen, kon ik haar rustig uitleggen wat de bedoeling van de rest van de tocht was. Natuurlijk was ze nog niet volledig ontladen en mijn missie werd om zo rustig, veilig en snel mogelijk thuis te komen. Lage expressed emotion; neutraal in mijn aanwijzingen en liet mijn eigen emoties niet zien. Dat werkte top. Eenmaal in de berging begon ze te schoppen, het lukte nog net om dit om te buigen naar een grappig spelletje waarbij ik probeerde haar been te pakken, wat steeds niet lukte. Thuis hebben we even wat gegeten en gedronken en daarna heb ik rustig en zonder emotie verteld wat er allemaal gebeurd was. Dikke knuffel. Gede-escaleerd zonder echt te zijn geëscaleerd. Hoera!

Ik voel me op dit soort momenten therapeut. Ik pas alles toe wat ik ooit ook als psychiatrisch verpleegkundige toepaste. Met het grote verschil dat daar iemand je dienst overnam en ik het los kon laten. Het lukt daarom ook niet altijd om de super mama te zijn. Soms voel ik me maar een mwah-mama of een zo-wil-ik-eigenlijk-niet-zijn-mama.

Een uur later zat ze gedoucht voor de televisie, had ik een gezonde maaltijd op het vuur staan en was mijn aanrecht blinkend schoon (volgens mijn maatstaven dan hè). Super mama deed het even allemaal!

Bekijk alle blogposts van Rebecca Wierks
«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *