Blog | Kim Kugler | Meidendagen
Profielfoto van Kim Kugler

Kim Kugler / 1 blogposts

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de 5,5 jarige Nyah. Nyah komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Meidendagen

‘Mam, de TomTom zegt dat je hierin moet! Je gaat te hahard!’ klinkt ‘t vanaf de achterbank. Mijn kleine copiloot en ik kruisen het land door naar zee, voor een nachtje weg met zijn tweetjes.
Ze wist niet hoe snel ze haar koffer moest volproppen toen ze hoorde van mijn plan om samen een nachtje weg te gaan. Papa bleef thuis want die moest werken. De auto werd volgeladen alsof we minstens een week weg zouden gaan. Travelling light is van ons beiden niet het sterkste punt, zeker niet als de man des huizes er geen invloed op heeft.
In de auto zingen we mee met alle foute hits van hiphop tot reggaeton, muziek die alleen wij twee kunnen waarderen.

Aangekomen aan zee pakken we direct de strandspullen en lopen we de duin over. Correctie: ik sleep de spullen en madam rent vooruit en kletst. Voordat ze met haar voeten in het zand staan zijn de laarzen en sokken al uit. Normaal duurt dit een heel stuk langer…
Ik kan haar nog net een muts opzetten voor het zand: kroeshaar en strand matchen niet heel erg lekker.
Ze schept en rent en kletst en schept, heerlijk om haar zo bezig te zien. In een strandtent zit ze met stralende ogen tegenover me. ‘Mag ik een tosti? Ik wil altíjd een tosti, en jij neemt earl grey thee hè mam?’ We houden onze gewoontes erin, zo blijkt. Ik merk dat ze goed in haar vel zit, ze gaat alleen naar het toilet, en later nog een keer want de handzeep ruikt lekker en dan is het logisch dat je nog een keer gaat.

Bij de slaapplek aangekomen stuitert ze over de twee verdiepingen in onze kamer, we kunnen boven spelletjes doen en chipjes eten, en vertellen, en..en..en, maar als ze hoort dat we de enige gasten zijn die avond betrekt haar gezicht. Als het donkerder wordt begint ze: ’Er komen toch geen boeven? Want jij bent niet sterk genoeg!’ ‘We hadden toch papa moeten meenemen’ piept ze. Boven spelletjes doen is er niet bij en ze wil gewoon op het bed zitten en boekjes lezen.
Ze drukt zich tegen me aan met al haar kracht als we gaan slapen, – in mijn holletje-, zoals ze thuis ook in slaap valt, maar dan wat krachtiger. Zo krachtig dat ik binnen tien minuten nog tien centimeter ruimte over heb en me moet inspannen om niet het bed uit te donderen. Zij slaapt -als een strijkplank-, maar ze sláápt. Ik doe pogingen. Een paar gesuperviseerde toiletbezoekjes en het duw ritueel opnieuw volgend wordt het ochtend: zij blij en vrolijk, ik heb stokjes nodig om mijn ogen open te houden.
Het ontbijt wordt enthousiast genuttigd: de croissant was de lekkerste ooit en dat drankje had ze nog nooit gehad, maar vanaf nu haar lievelings. Ze ziet de wereld weer roze, gelukkig.
Na nog een stranddag en flink wat koffie voor mama gaan we richting huis. ‘Dat moeten we snel weer doen mama, een meidenweekend! Ik vond ‘t zoooooo leuk!’

Bekijk alle blogposts van Kim Kugler

Reacties

    Reactie:

    Wat leuk Kim.
    Ik kijk nu al uit naar de volgende!

    Reactie:

    Ik vond het ook altijd bijzonder dat zo’n kleine frummel het presteerde me het bed uit te werken 😅
    Leuk, dit stukje.

    Reactie:

    wat schrijf je toch geweldig met een klein vleugje sarcasme, love it haha.
    En zo genieten om zo samen wat quality time te hebben, doe ik ook graag met Lola, even ergens samen wat drinken of uit eten”” bij domino’s ;P. Een weekendje weg samen staat dan ook zeker nog op onze bucket list.

    Lieve groet,

    Margot

    Reactie:

    Wat leuk om dit intieme moeder-dochter geluksmoment mee te beleven. Dankjewel daarvoor Kim! Heel herkenbaar ook!! Moet er nu echt snel een keer van komennom iets af te spreken!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *