Blog | Patrick Matheeuwsen | Leven in China, hoe het was en hoe het had kunnen zijn
Profielfoto van Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen / 25 blogposts

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Leven in China, hoe het was en hoe het had kunnen zijn

Een tijd terug heb ik een stukje geschreven over ‘hoe het leven had kunnen zijn.’ Dat ging over een beeld van het leven in China, maar dan in gedachten, in fantasie eigenlijk.
Hoe zou het eruit zien, wanneer onze oudste bij haar China mama zou zijn? Ook al kunnen deze gedachten best intens zijn, het blijft een beeld dat gebaseerd is op mijn eigen belevingswereld en eigen interpretatie van het Chinese leven. Maar in hoeverre komt dit overeen met de werkelijkheid?

De kinderen hebben natuurlijk ook zelf een beeld van China en het leven daar. In hun fantasie hebben ze daar ouders, waarvan ze wel een tweede toetje mogen, of waar ze tot diep in de nacht mogen opblijven en tv kijken. En je kan elke dag Chinees eten. En wie weet wat voor beelden ze nog meer in hun hoofd hebben. En ook hier kan je weer dezelfde vraag stellen. In hoeverre komt dit overeen met de werkelijkheid?

Tijdens onze China reis hebben we een mogelijke werkelijkheid gezien. Voor zover je kan spreken over werkelijkheid, er zijn natuurlijk talloze versies. Maar wat het belangrijkste is, we kregen de kans om de fantasie los te laten en het ‘echte’ leven mee te maken. Dan stap je uit je eigen gedachtenbubbel en maak je China mee zoals het is.

Eigenlijk zijn er twee belangrijke ervaringen geweest, die geholpen hebben bij het vormen van een realistischer beeld in het hoofd van onze kinderen. En van ons zelf.

Het beeld van ‘Hoe het is geweest’:

Onze oudste was anderhalf jaar oud, toen ze vanuit het tehuis bij ons terecht kwam. En nu dik 7 jaar later was ze weer terug in hetzelfde tehuis. Haar herinneringen bestaan uit de beelden op film en de foto’s die we toen hebben gemaakt. Maar nu stond ze er ineens middenin. In het echt.

Ineens zag ze echt de bedjes waar ze vroeger ook in had gelegen. En de kinderen op de kamers, in hun middagslaapje. De verzorgers bezig met schoonmaken of eten opscheppen voor de kinderen. De lange, kale, klinische gangen. De stilte in het gebouw. En het rumoer, daar waar wel kinderen zijn.

Ze ontmoette ook een verzorgster, die ze kende van de foto’s. Helaas was haar vaste verzorgster met pensioen, dat was een teleurstelling voor haar. Het zou mooi zijn geweest om een vertrouwd iemand te ontmoeten, de vrouw die in haar gedachten echt voor haar had gezorgd. Nu bleef het bij een vluchtige ontmoeting met een voor haar idee onbekende mevrouw.

Maar ondanks dat, heeft ze nu echt mogen zien, voelen en ruiken, hoe haar verleden in China was. Als aanvulling op de foto’s die we al hadden. Als verrijking van haar gedachten over haar verleden. Maar ze heeft vooral haar beeld van de werkelijkheid kunnen bijstellen.

En ook onze jongste heeft er trouwens veel aan gehad. Zijn angst voor dat zogenaamde onbekende en enge tehuis is een stuk minder geworden. Hierdoor heeft hij meer vertrouwen gekregen, zodat hij open staat voor een bezoek aan zijn eigen tehuis. Fijn voor de volgende reis!

Het beeld van ‘Hoe het had kunnen zijn’:

We hadden de kans om een dag op te trekken met een Chinees gezin. We werden door hen meegenomen, ze hadden een heel programma voor ons bedacht om ons in de watten te leggen. Een unieke kans, want op deze manier konden we eens proeven van het echte leven in China.

Het was een bijzondere ervaring. We hebben veel dingen gedaan. Bij hen thuis geweest, familie en vrienden ontmoet, naar een boerderij van vrienden om lychees te plukken. Uit eten geweest, gewandeld, park bezocht. En, heel apart, we werden getrakteerd op een heerlijke massage bij de kapper. De kapper? Ja! De kapper! Blijkbaar was dat daar heel gewoon. Je gasten verwennen door ze mee te nemen naar de kapper. En toegegeven, het was ook heel lekker. Ook bij de kinderen werden hun haren gewassen en kregen ze een massage. Een leuke ervaring.

En ook al waren we in de grote stad, waar het leven net als bij ons modern en welvarend is, toch merkte je goed dat er verschillen waren tussen onze Westerse wereld en de Chinese maatschappij. Wij zijn veel individualistischer ingesteld, tegenover de collectieve denkwijze van de Chinezen.

Zoveel doen ze samen, er wordt veel gedeeld, voor elkaar gezorgd. Gerechten bestellen doe je niet voor jezelf, maar voor iedereen aan tafel. De kinderen worden opgevoed om vooral te delen met elkaar. En leuke dingen doe je samen, dus neem je altijd vrienden mee, of familie. En daarom voelden we ons zo welkom, omdat we overal bij werden betrokken, we hoorden er echt bij. Als vrienden!

Dat maakte het zo speciaal voor onze oudste. Even werd ze ondergedompeld in dat Chinese gezinsleven, dat zomaar haar leven had kunnen zijn. En ze had nu de mogelijkheid om het te vergelijken met haar eigen wereldje.

Wat vond ze er nu van? Dat is niet helemaal duidelijk, voor haar niet, maar ook voor ons nog niet. Het is niet zo, dat je op dat moment ineens weet hoe alles in elkaar steekt. Ze hoeft ook niet te kiezen tussen het ene of het andere. Het zou mooi zijn wanneer het wat samensmelt, en dat ze berusting kan vinden in beide werelden. Maar of dat gaat gebeuren, tja, dat is voor later.

Ze lijkt wel ergens rust gevonden te hebben, dus het heeft zeker wat met haar gedaan. Maar de precieze details weten we niet, die houdt ze nog voor zichzelf. En dat is prima, het heeft tijd nodig om te bezinken en een plek te krijgen.

Maar er is wel 1 ding wat we allemaal zeker weten:
En dat is dat we zeker nog een keer terug naar China gaan!

Want China hoort bij ons leven.
Hoe het leven was.
Hoe het leven had kunnen zijn.
Hoe het leven nu is.
En hoe het leven gaat zijn.

Bekijk alle blogposts van Patrick Matheeuwsen
« »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *