Blog | Hilde van Dijk | Hoera!
Profielfoto van Hilde van Dijk

Hilde van Dijk / 26 blogposts

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 5 en onze zoons van 6 en 9 jaar.

Hoera!

Hoera, bijna jarig! Er is er één (bijna) jarig en dat kun je wel zien, dat is hij: onze middelste.

Ik zie het al voor mij: muts op school, trakteren, iedereen die vraagt: “En hoeveel jaar ben je nu geworden?” Cadeaus uitpakken en kaarsen uitblazen. Simpel, maar de droomverjaardag van menig kind.

En heel langzaam, begint het ook de droomverjaardag van ons kind te worden. Zo kwetsbaar is hij soms, dat het de buitenwereld niet uit valt te leggen. Bij zijn eerste verjaardag in Nederland deinsde hij terug bij het blazen van de kaarsjes en hij wilde de cadeaus niet uitpakken. Veel te veel was het, ook al zijn verjaardagen heus niet groots bij ons. Zijn plek in het gezin werkte bij die spannende verjaardagen prima: grote broer hield hem meteen al uit de wind, blies de kaarsjes uit als kleine broer het zelf niet durfde. Grote broer knuffelt hem, grote broer leert hem met cadeaus te spelen. Inmiddels is er ook een kleine zus die straalt op verjaardagen en dat trekt onze middelste ook weer een beetje mee.

Maar het blijft spannend. Dit jaar ben ik benieuwd. Over een paar dagen is het zover en na een paar dagen buikpijn en hoofdpijn lijkt er iets te zijn gebeurd. We hebben verteld dat het op de laatste dag van de schoolweek zo ver is: jarig. En zowaar: hij vraagt of hij mag trakteren! En we hebben het er gewoon ook over wanneer hij cadeaus wil hebben. En wat hij dan leuk zou vinden om te krijgen (hele kleine wensen, hij durft niet groot te denken). Okee, vooruit, hij schrok wel een beetje dat de juf aankondigde dat ze samen een 7 gaan maken. Een 7 is best wel spannend. Maar er was wel een klein glimlachje.

Langzaam vallen de stukjes af en toe op zijn plaats. Het leven van onze zoon was natuurlijk ook gewoon wel een grote puzzel die heel erg door elkaar was gegooid en het is in het donker lastig om de stukjes van elkaar te onderscheiden. Voor hem, voor ons. Maar soms schijnt er licht en als je maar goed went aan het donker, zie je meer dan je dacht.

Een paar puzzelstukjes op hun plaats, zorgen ervoor dat een bijna 7-jarige dit jaar wéér een beetje meer kan genieten van jarig zijn. Een puzzelstukje is erkennen dat hij zelfstandig werken, zoals dat op school eigenlijk verwacht wordt, reuze eng vindt. En een volgend puzzelstukje is dat dat niet meteen opgelost hoeft te worden. Ook niet als het inderdaad niet lukt om altijd maar heel dapper en zelfstandig te zijn. Onze kleine bijna-7-jarige hoort liever: inderdaad, dat was niet zo dapper, je was er verdrietig van. En dat is okee, we zijn er voor je als je even niet zo dapper bent. Hij hoort liever: je doet het werkje even zonder dat je last hebt van drukte, maar we zijn wel bij je hoor. Hij hoort liever: je wordt wel elke dag een beetje groter, maar soms wil je even niet groot zijn. Je mag zo groot of klein zijn als je je van binnen voelt. Hij hoort dolgraag: wat is dat ongelooflijk spannend, kom maar gauw bij mij voor een knuffel. En wat betreft zijn verjaardag: als hij zegt dat hij wel graag lego wil, maar niet te moeilijke lego, hoort hij graag: jij wil liever speelgoed dat je niet in elkaar hoeft te zetten, waar je meteen mee kan spelen hè. Maar het meest blij van al, werd hij van: dus jij wilt graag een keer, als er geen visite en drukte is, vieren dat je één bent geworden? Dat doen we!

En nu? Nu lijkt het erop dat hij er klaar voor is om 7 te worden. Officieel 7. En soms, dan mag hij 1 zijn, of nog jonger. Of drie. Of volwassen en koffie zetten of als ober een bestelling opnemen. Je bent zo jong als je je voelt.

Dat dat geldt ook voor ouders trouwens. Als je nu mijn stukje tekst leest, denk je misschien dat wij het allemaal hartstikke helder zien bij al onze kinderen en dat we al dromend op de beste oplossingen komen. Nou nee, achteraf vallen stukjes op zijn plek. Weet dat je het vaak goed doet. Of liever gezegd: misschien doe je het soms niet goed, soms wel. Je vindt het vaak ongelooflijk lastig. En dat is het ook.

 

 

Bekijk alle blogposts van Hilde van Dijk
«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *