Blog | Hilde van Dijk | Geboren!
Profielfoto van Hilde van Dijk

Hilde van Dijk / 27 blogposts

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 5 en onze zoons van 6 en 9 jaar.

Geboren!

In mijn vorige blog kondigde ik een verjaardag aan. Dat wil zeggen: meerdere verjaardagen in één. Onze zoon werd zeven, maar ook een beetje één, of twee, of drie. Zo oud of jong als hij zich voelt…

Inmiddels is zijn verjaardag voorbij. Een groot deel van zijn verjaardag ging super. Hij genoot van het trakteren op school. Hij versierde zijn ‘7’ niet, omdat hij eigenlijk meer bezig was met 1 of 2 worden. En dat was prima. Hij had zin in cadeautjes en hij was dolblij met wat hij kreeg: Paw Patrol auto’s, Playmobil race auto: voor hem is vastpakken, er mee weg rijden, een poppetje erin en eruit het einde. Hij genoot ook van de visite, tot het net een tikje teveel werd. Dus, ook dit jaar had hij geen zin in het temidden van visite uitblazen van kaarsjes, maar genoot hij er wél van dat anderen zijn kaarsjes uitbliezen.

Maar, de grootste stap zette onze zoon in de weken na zijn verjaardag. Dolgraag wilde hij écht één worden, of twee of…

Vorige week was het er tijd voor. Onze baby van 7, wilde dolgraag zijn nulde verjaardag vieren. We kozen met hem samen de babyspeeltjes uit op zolder. Een bijtring was zijn favoriet. We vierden tegelijk ook de dag waarop zijn zusje bij ons kwam, zodat twee kinderen niet helemaal alleen, maar samen in het middelpunt stonden.

En…hij genoot (net als zusje van haar dag). Van een ingepakte bijtring. Van het samen met elkaar naar het bos gaan en daarna iets lekker warms drinken. Van het samen zijn en samen vieren. Van de slingers met de vlag van zijn geboorteland. Ze hangen er gewoon een paar weken, zolang als we willen.

Ook zijn eerste verjaardag wil hij vieren en hij weet al precies wanneer. Ook deze leeftijdsfase moet blijkbaar ingehaald worden en gelukkig kan hij dat zelf prima aangeven!

En eerlijk: soms mis ik ook wat we gemist hebben. Onze kinderen hebben een tijdje zonder ons geleefd, of vooral overleefd. Zo graag hadden we ze geknuffeld toen ze dat nodig hadden. Hadden we ze opgevangen toen ze vielen, hadden we ze vertroeteld toen de wereld nog veel te groot en boos was voor zo’n kleintje. Dat wat ooit stuk gegaan is, kunnen we nooit helemaal helpen repareren. Herinneringen liggen vast bij onze kinderen. Niet in het geheugen, wel in het lichaam, in de manier waarop ze reageren in nieuwe situaties. Stiekem is het voor ons ook helend om tegemoet te komen aan hun behoefte om te baby’en. Om ze te dragen op onze rug, om naast ze te liggen om te gerust te stellen in bed. Om te zeggen: wat fijn dat je geboren bent!

Heel langzaam komen alle huidige en gemiste verjaardagen bij elkaar, nu onze zoon beseft: bij elke verjaardag, hoe oud of jong je ook bent, vieren we dat je geboren bent!

(Het verhaal achter het plaatje bij dit blog: voor onze zoon is een piepklein bruin kuikentje precies hoe piepjong hij zich soms voelt, veilig en tevreden aangekropen tegen mama of papa).

Bekijk alle blogposts van Hilde van Dijk
«

Reacties

    Reactie:

    Wat mooi!

    Reactie:

    Wat ontroerend om te lezen Hilde en prachtig dat jullie hem zo volgen in wat hij nodig heeft!

    Reactie:

    in 1 woord: prachtig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *