Blog | Patrick Matheeuwsen | Chinese puzzelstukjes
Profielfoto van Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen / 23 blogposts

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Chinese puzzelstukjes

Terwijl ik een standbeeld op de foto probeerde te zetten, kwam er een enthousiaste Chinese man op mij af. Ik was meteen op mijn hoede, want vaak hebben heel vriendelijke mensen vooral het doel om me iets te verkopen.

‘Excuse me! Waar komt u vandaan?’
– Ik kom uit Nederland.
‘Ah! Amsterdam! Ja, mooie stad! En Ajax ook! Beautiful! Mag ik u iets vragen?’
– ‘Daar komt het,’ dacht ik bij mezelf, ’of ik iets wil kopen.’
‘Wilt u … eh … misschien even met mijn familie op de foto?’
– ‘Pardon?’

En terwijl ik stamelend mijn goedkeuring gaf, werd ik snel omringd door wat kinderen, met moeder en oma erbij. En werd ik vereeuwigd op de telefoon van een totaal onbekende Chinese man, op Shamian Island in Guangzhou, China.
En misschien wel, juist nu op dit moment dat ik dit schrijf, wordt mijn foto getoond aan andere mensen, wildvreemden, allemaal lachend om die typische blanke buitenlander.

Wij vallen op, in China. We zijn lang en blank. Mijn vrouw heeft lang rossig blond haar. Ik heb een vakantiebaard. Ben wat zwaarlijvig. In korte broek met witte benen en slippers aan. Een typisch beeld van toeristen uit Europa of Amerika, wat dat betreft lijken we allemaal op elkaar. Ongeacht van welk continent we vandaan komen.

We kunnen niet opgaan in de anonimiteit van de massa mensen op straat, omdat we te sterk verschillen van het algemene beeld dat heerst in de maatschappij. En misschien voel je hem aankomen, maar dat is dus precies wat onze kinderen hier in Nederland ervaren! Zij vallen ook op, omdat ze niet matchen met het gemiddelde beeld op straat. En krijgen ze soms meer aandacht dan hen lief is.

Maar nu, in China, staat de wereld even op zijn kop. En zijn wij, de ouders, degene die opvallen en aandacht krijgen. Maar onze kinderen, die passen ineens wel in het plaatje. En dat is een unieke ervaring voor ze. En dat maakt indruk.

Ineens worden ze geconfronteerd met … tja, hoe kan ik het beschrijven? Acceptatie? Vanzelfsprekendheid? Of misschien kan ik er een cliché tegenaan gooien; ‘ Alsof ze thuis komen?’

Ineens werden ze in echt Chinees aangesproken, in plaats van ‘tjing tjang tjong’. Nog steeds lastig, want ze spreken allebei geen Chinees. Daarom hadden we een handig briefje voor ze gemaakt, met wat uitleg erop. In het Chinees uiteraard.

‘Hallo, ik heet zus en zo. Ik kom uit Nederland, maar ben geadopteerd uit China. En ik spreek geen Chinees.’

Het kaartje wordt dan aandachtig gelezen en vaak is de reactie enthousiast. ‘Aaah! Yes, yes!’ Al knikkend van begrip geven ze het kaartje terug …. om dan alsnog gewoon door te praten in het Chinees tegen de kinderen.

De oudste, zij zoog alles op. De sfeer, de mensen, de stad. De geluiden, de geuren. Wanneer ze in Nederland in een Chinees restaurant komt, leeft ze op, omdat ze op haar manier dan een verbinding voelt met haar Chinese roots. En in China zelf, ja, dat is een Chinees restaurant in meervoud en dan nog eens in het kwadraat, maal 100!

Onze jongste, ging er op zijn eigen manier mee om. Voordat we op vakantie gingen, was hij erg angstig. Mocht hij wel weer terug naar huis? Moest hij in China achterblijven? Waarom moest hij mee? Nee, dit was wel heel erg spannend voor hem.

Maar gedurende het verblijf, kwam hij los. Nu pas, op het moment van daar zijn, bij de fysieke ervaring, kreeg hij er een goed gevoel bij.

‘Papa. Mama. Volgende keer wanneer we naar China gaan, dan wil ik ook wel naar mijn tehuis om te kijken.’

Geloof me, een paar dagen eerder kwamen er heel wat andere woorden uit zijn mond!

In die twee en een halve week in China, is er iets met ze gebeurd, diep van binnen. Alsof er wat puzzelstukjes op de plaats zijn gevallen. En ze hebben nu een bewuster en realistischer beeld gekregen van hun thuisland en het leven daar. Concreter en duidelijker. En dat geeft rust.

Maar denk niet dat ze vanaf nu helemaal in balans door het leven gaan! Hun Yin en yang schommelen nog alle kanten op, hun Qi schiet nog steeds heen en weer tussen hoog en laag. Zen is af en toe ver te zoeken. Sterker nog, het mag dan rust brengen, maar tegelijkertijd is het ook ingewikkelder geworden.

Want juist met dat vollere besef, worden de verschillen ook duidelijker. En de vragen dieper. En de worsteling tussen China en Nederland is er nog steeds, maar dan op een ander niveau. Zoals ik al zei, er vielen puzzelstukjes op hun plaats. Maar de puzzel zelf is van 500 naar 1000 stukjes gegaan.

We hebben getwijfeld of we wel naar China moesten gaan, zo jong als ze nog zijn. Maar nu, zijn we er van overtuigd dat het een hele goede beslissing is geweest. En zeker voor herhaling vatbaar!

Zodat we verder kunnen werken aan het leggen van die puzzel. Nog meer stukjes op de plaats leggen. Zeker weten dat er nog meer stukjes bij gaan komen. En dat we stukjes kwijt raken. En we missen er sowieso een aantal, omdat ze niet in de doos zaten. Maar uiteindelijk hoop ik dat we tevreden kunnen zijn met het resultaat, al dan niet compleet.

Bekijk alle blogposts van Patrick Matheeuwsen
«

Reacties

    Reactie:

    Hoi Patrick. Wat fijn om te lezen. Ik ben je vrouw en kinderen ooit tegengekomen in de dierentuin in ons dorp. Wat een schatten. Onze zoon, nu bijna 10, raakt volledig in paniek bij het idee aan op vakantie gaan naar China. We hebben het voorlopig even uitgesteld. Fijn om te lezen hoe jouw kinderen er mee omgaan.
    Met vriendelijke groet Connie

    Reactie:

    Hoi Connie. Herkenbaar hoor. Wij hebben ook gewacht totdat we bij allebei de kinderen een goed gevoel hadden dat ze het aan zouden kunnen. Want je wilt vooral dat het een positieve ervaring wordt! Maar dat betekent inderdaad even uitstel. Maar gelukkig gaat China nergens naar toe, is het niet nu, dan een andere keer.

    Reactie:

    Hoi Patrick, fijn om jullie ervaringen te lezen, heel herkenbaar! Ook wij zijn met jonge kinderen al terug gegaan (een keer met 4 en 7 en nog een keer met 8 en 11 jaar) en weten dat dat voor onze kinderen toen kon en een goede beslissing is geweest. Ze weten nu hoe het is, hoe het voelt om in hun land rond te lopen en zijn er maar wat trots op. Een dag nadat we vorig jaar terug waren, zeiden ze al, wanneer gaan we weer? En mochten er in de puberteit toch dingen veranderen, dan zijn deze ervaringen mooi meegenomen. Wij sparen alweer…..
    Vriendelijke groeten,
    Josien van Dorsselaer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *