Blog | Rebecca Wierks | Boterham met jam
Profielfoto van Rebecca Wierks

Rebecca Wierks / 9 blogposts

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakte ik in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (4) op te halen. Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar een tweede kindje. Ons tweede kindje zal uit de Filipijnen komen.

Boterham met jam

Ik heb de boterham met jam verkeerd gesneden. Ik had het net te laat door. Ze wil hem de laatste tijd niet meer in stukjes, maar dubbelgeklapt. De programmering in mijn hersenen dient nog plaats te vinden en dus maak ik een fout door op routine te vertrouwen.

Als mijn meisje ontspannen is, als ze zich blij voelt, kan ik haar deze fout rustig uitleggen. Dan zeg ik ‘mama was nog niet helemaal wakker’. Dan zal ze lachen en zeggen ‘domme mama, ik schud je hoofd wel een beetje door elkaar, dan weet je het weer’. Dan zal ze haar boterham alsnog opeten en aan iedereen vertellen wat mama die ochtend heeft gedaan.

Maar ze voelt zich vanochtend niet ontspannen, ze voelt zich vanochtend niet blij. Mama is dit weekend weg geweest, een hele nacht. Gisteren, toen ik weer thuis kwam, liet ze niets blijken. Maar we kennen haar, ergens komt dit er nog wel uit. Mama hoort er gewoon te zijn. En ik snap dat.

Even overweeg ik een nieuwe boterham te pakken en voor de op dat moment makkelijke weg te kiezen. Ergens weet ik, het kan er maar beter nu uit komen dan straks op school.

Ik ga naast haar zitten en leg haar het probleem van de boterham uit. Ik ben nog niet uitgesproken, voordat de bom ontploft. Boosheid, die al snel overgaat in verdriet. Wat knap dat ze tegenwoordig zo snel bij haar verdriet kan komen. Wat maakt het meisje toch stappen. Ik benoem ‘nu gaat het mis met de boterham en mama was ook al zoveel weggeweest’, ze begint nog harder te huilen. Ik laat haar uithuilen, iets wat ik in de video interactie begeleiding heb geleerd, een gouden tip.

Even overweeg ik haar gewoon wat later naar school te laten gaan, maar ik weet ook dat ze haar vaste ritueeltjes heeft voordat ik weg ga uit de klas en ze die dan allemaal moet missen. Als de hele klas dan al gestart is, verwacht ik op school nog een ontplofte bom. Ik leg haar uit, dat ze graag nog even speelt voordat ze naar binnen moet en dat het dan misschien wel fijn is op tijd op school te zijn. Ze knikt en eet haar boterham met jam, in stukjes gesneden op.

Eenmaal in de klas ziet juf direct dat er wat is. Ze vraagt aan Evi wat er is en die antwoord: ‘mama heeft mijn boterham verkeerd gesneden’, het huilen staat haar nog nader dan het lachen. Juf lost het geweldig op, ze trekt Evi naar zich toe en zegt samenzwerend, ‘dat doen mama’s soms, dat moeten ze dan nog een beetje leren, was de boterham wel lekker?´ Evi knikt en loopt minder bedrukt naar haar tafeltje. Ik fluister de juf nog even toe dat ik een nachtje weg ben geweest het weekend. Juf begrijpt het en zegt dat het goed is dat ze dat weet.

Weer thuis ruim ik de kruimels op en ben ik trots. Op de juf die het begreep. Op mezelf hoe ik dit heb aangepakt, hoe ik me hierin heb ontwikkeld de laatste jaren. Maar vooral op mijn meisje, die steeds beter aan kan geven wat haar echt dwars zit, die steeds meer woorden vindt in plaats van agressie.

De volgende ochtend krijgt ze een dubbelgeklapte boterham, mama zal dat nu niet zo snel meer vergeten.

Bekijk alle blogposts van Rebecca Wierks
« »

Reacties

    Reactie:

    Prachtig! Je vertelt het zo mooi!

    Reactie:

    Wat mooi verwoord Rebecca! En wat een stapjes ook weer voor jullie mooie lieve meisje 🙂

    Reactie:

    Fijne juf! Lieve mama ook, mooi hoe je haar de ruimte geeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *